დევთამჟლეტი

კო−ბამ ხის−გან გა−მო−თა−ლა
მშვე−ნი−ე−რი ხმა−ლი:
-ბაყ−ბაყ−დე−ვი სად ბრძან−დე−ბა,-
ის ლა−ჩა−რი, მხდა−ლი?

გა−მობრ−ძან−დეს, თუ ბი−ჭი−ა,
ბა−ქი−ა და ა−ვი,
ამ ბას−რი ხმლით წა−ვა−თა−ლო
ჭკუ−ა−მოკ−ლე თა−ვი!

ხმა−ლა−მო−ღე−ბუ−ლი ბი−ჭი
მტერს სა−ომ−რად იწ−ვევს,
მად−ლო−ბა ღმერთს! არ ჩანს დე−ვი
და თავს ქე−ბით იქ−ცევს.

შე−უ−ყე−ფა მუ−რა ძაღლ−მა:
-რას ტრა−ბა−ხობ, ნე−ტავ?
ბი−ჭი ღრი−ა−ლით გა−იქ−ცა:
-ვა−ი, ვა−ი, დე−და!

მე−ში−ნი−ა! ძაღ−ლი მომ−დევს!
მო−მეშ−ვე−ლე ჩქა−რა!
ბაყ−ბაყ−დევ−თან მინ−და ბრძო−ლა,
მუ−რასთან კი ა−რა!

კის−რის−ტე−ხით გა−იქ−ცა და
და−ი−მა−ლა სახლ−ში.
დევს არ უფრ−თხის, ე−ში−ნი−ა
სა−კუ−თა−რი ძაღ−ლის.