ლევანი და აქლემი

მას−წავ−ლე−ბე−ლი გაკ−ვე−თილს
უხს−ნის პა−ტა−რებს კლას−ში,
მას გა−სუ−სუ−ლი შეჰ−ყუ−რებს
ოც−და−ერ−თი−ვე ბავშ−ვი.

სა−ინ−ტე−რე−სოდ უყ−ვე−ბა
გა−რე−ულ ცხო−ვე−ლებ−ზე:
ლომ−ზე, მე−ლა−ზე, ფო−ცხვერ−ზე,
დათვ−ზე, ტუ−რა−ზე, მგელ−ზე

და თან აჩ−ვე−ნებს სუ−რა−თებს-
ლა−მა−ზებს, ფე−რად-ფე−რადს,
ზო−გი ჭრე−ლი−ა და ზო−გი
შა−ვი, მო−რუ−ხო ფე−რად.

მე−რე კლასს ჰკითხა:-"ბავშვებო,
რა ცხო−ვე−ლე−ბი ი−ცით?
ან ზო−ო−პარკ−ში რა ნა−ხეთ,
ან სუ−რა−თი−ან წიგნ−ში?

კი−თხვის პა−სუ−ხად ლე−ვა−ნი
ზე წა−მო−იჭ−რა მყის−ვე,
-"მე ვი−ცი ერ−თი ცხო−ვე−ლი,
სა−ვარ−ძე−ლი აქვს ზურგ−ზე".

მას−წავ−ლე−ბე−ლი ი−ცი−ნის;
-"ა−ი, თქვენ გა−მო−ცა−ნა,
რა მო−ე−წო−ნა ჩვენს ლე−ვანს?
აბა,მითხარი ა−ნა."

წა−მით და−ფიქრ−და გო−გო და
პა−სუხს ღი−მი−ლიც ახ−ლავს;
-"მას−წავ−ლე−ბე−ლო, ლე−ვან−მა
ალ−ბათ აქ−ლე−მი ნა−ხა."