„ან“-ზე სით მოხვალ

ა−თი−ნად სიბრძნის-შემკრე−ბი
ა−ზი−ად ვმგზავ−რობ ა−რე−სა;
ა−მირ−ბარს ვეყ−მე ავ−თან−დილ,
ა−მოდ რა ლმობია−რე−სა!
ალ−ვი−სა მშვილ−დი შემშ−ვენ−და
ის−რად არ−ყი−სა მხმა−რე−სა;
არ−წივს აფს−კა−სა შე−ვა−გენ,
ჰა−ერს მოფრინვა-მკმა−რე−სა.
ბა−ბი−ლო−ვა−ნით მრე−ბელ−მან
ბას−რა ვი−ხი−ლე, მსუ−რო−და;
ბა−რა−მის ქე−ბა მო−მეს−მა,
ბე−ჟან ვე−მო−ნე ყმუ−რო−და.
ბი−ი−სა მშვილ−დო ფი−ცხე−ლო
ბარდის-ის−რი−სა მძმუ−რო და,
ბრანგვ−სა შეგ−ტყორ−ცე, ბაყვს ე−ცი,
ვის ჩვე−ვით სისხ−ლი გ−წყუ−რო−და!

გუ−ლან−შა−როს მხილ−ველს მგზავრ−სა
გუ−რი−ად მოსლ−ვა მე−ნე−ბა;
გივ−სა ვე−ახ−ლე გო−დერ−ძი,
მაშვ−რალს მსუ−რო−და სვე−ნე−ბა;
გრაკ−ლი მშვილ−დად მაქვს და ის−რად
გი−ა, გმირთ მო−გეხ−სე−ნე−ბა,
გა−ვაზ−სა გუ−ლი გა−ნუ−პე,
ვაკ−მა−ვე სისხ−ლად ცე−ნე−ბა.
დი−გო−რის გარდამრე−ბელ−მან
დვინ−სა მივ−მარ−თე ვა−ნე−ბად;
დი−მიტ−რის თა−ვი ვა−მო−ნე,
და−რის−პან ვახლ−დი ყმა ნე−ბად.
და−რი−ჩი−ნი−სა მშვილდ−ზე−დან
დაფ−ნის ი−სა−რი კმა ნე−ბად.
დე−ვი შე−მაკვ−და, დაყვ−ში−გან
და−ვა−სე დასანანე−ბად.
ევ−რო−პა მევ−ლო სრუ−ლე−ბით,
ზღვით ე−რანს გა−ველ ცურ−ვი−თა;
ე−ლის−ბარ ვნა−ხე, მე−კე−თა,
ევ−სუ−ქი ვახლ−დი სურ−ვი−თა.
ე−ღა−ტის მშვილ−დი უკ−ვირ−დათ,
ეკ−ლის ის−რი−სა ჭურ−ვი−თა;
ელ−ქაჯს ვჰკრი, ე−ნას და−ვას−ვი,
გახ−დის სიცოცხლე-მდურვითა.
ვლა−ხე−თი მოვვ−ლე ყა−რიბ−მან,
ვარ-ციხეს მო−ველ გვი−ა−ნად;
ვა−რამს ვე−სურ−ვე, მი−წოდ−და
ველი−სა−რიონს ჭკვი−ა−ნად.
ვარჯოვნის-მშვილდ−სა მი−ქებდ−ნენ,
ვაზის-ი−სარსა ფრთი−ა−ნად;
ვა−რას განვჰს−წონ−დი ვეგ−ზე−დან,
მწვა−დი ცე−ცხლს მაქვნ−დის მცვრი−ა−ნად.
ზარ−ღანს ვი−ყავ, ჭირ-ხილულმან
და−ვაგ−დე და ზა−ხას მო−ვე;
ზალ−დას−ტა−ნის მოყ−მე−ო−ბა
მე ზუ−რაბ−მან ბე−დად ვჰპო−ვე
ზეთის-ხისა მშვილდ−სა ის−რად
ხე ზმი−ლა−კი შე−უგ−რო−ვე;
ზი−რა−ქას ვჰკარ ზურგ−სა ზე−დან,
ხელთ სი−მარჯ−ვე და−ვახ−სო−ვე.

თა−ბო−რის მთით ჩა−მოს−რულ−მან
თრი−ა−ლე−თი მოვი−ხი−ლე;
თარ−გა−მო−სის მო−ნამ თო−მამ
კა−ცი ვინმ−ცა შე−ვი−ცი−ლე!
თე−ლის მშვილდ−სა ის−რის დარ−გად
თამ−რი სწო−რი შე−უ−კი−ლე ;
თახვ−სა თე−ძო შე−ვა−ლე−წე,
გუ−ლი ცე−ცხლი გა−ნუგ−რი−ლე.
ი−ა−მა−ნე−თით მოს−რუ−ლი
ი−მე−რეთს ვახ−ლავ მე−ფე−სა;
ი−ა−კო−ბი−სად და−მი−წოდს
ი−ო−სებს სიბრძნის-მკრეფესა
ი−ა−სა−მა−ნის მშვილ−დისთვის
ე−ლის ი−სარს ვჰსთლი სე−ფე−სა ;
ი−ა−დონს იდაყვ-მოლეწილს
ჰპო−ე−ბენ სისხლ-ნაჩქეფესა.
კარ−ნუთ კო−ლა−სა მრე−ბე−ლი,
ვმოგ−ზა−უ−რობ−დი მთნე−ბე−ლი;
კვი−რი−კეს ვახლ−დი კი−კო−ლა,
წარსვ−ლი−სა დამ−ვედ−რე−ბე−ლი.
კიპარის-მშვილ−დის მკი−და−ვი,
კირ−კი−ტას ის−რით მსრე−ბე−ლი,
კო−და−ლას კუჭ−სა დამ−სო−ბი,
სა−ხე−ლის ვი−ყავ მკრე−ბე−ლი.

ლვის ვი−ყავ, ლა−ზეთს მო−ველ,
ზღვა, ტყე, ველ−ნი მო−მე−წონ−ნეს;
ლე−ონ მი−ქეს, მას−ცა ვახლ−დი,
ლო−მინ მიხ−მეს, შე−მა−გო−ნეს.
ლიმონის-მშვილდს ლა−ფა−ნის ხე
ქარ−ქაშს ის−რად შე−მი−კო−ნეს;
ლომ−თა ვჰფრეწ−დი, ლა−ვიწს ვლეწ−დი,
ცი−ლი ვერ სით მო−მი−გო−ნეს.
მა−რა−ღით მა−რან−დი−სა−კენ
ჩა−ვიქ−რო−ლე ცხენ-მალობით;
მა−ნუ−ჩარ−მა მიყ−მო მო−სე,
და−მაკ−ვირ−ვა მას−პინძ−ლო−ბით.
მდგნა−რის მშვილდ−სა შე−ვიბ−მი−დი;
მურ−ყანს რა ჰსჯობს მას−რო−ლო−ბით?
მარ−ჯანს მუხლ−სა გა−ნუხვ−რეტ−დი,
ა−რად ვიყ−ვი განმჰსტ−რო−ლო−ბით
ნი−შა−ბუ−რით მალ-მოსწრაფე,
ნუ−ნისს მო−ველ ცხენ-მაშვრალი;
ნებ−როთს ვახლ−დი; „ნარიმანო“
ხში−რად მხად−დის ა−რა წყრა−ლი.
ნა−რინ−ჯი−სა მშვილ−დი მებ−ნეს,
ნარ−დი−ო−ნის ის−რით მთვრა−ლი;
ნიბ−ლი−ას−ცა ნი−კარტს სისვ−რით
გა−ნუ−წო−ნი სწო−რა კრკა−ლი.

ო−ნით წარ−სულს წარმყ−ვა მან−გი,
ორ−ბეთს მიმყ−ვა დი−ა დან−გი;
ო−თარს ვეყ−მე გზით პირ-ზანგი,
მე ო−რეს−ტი, ლო−მის ჭან−გი.
ო−ლეს მშვილ−დი მოკ−ლე თან−გი,
ოს−ტე−რა მჰყვა ის−რად ფრან−გი;
ო−ყარს ორ-მხრივ გარ−დავ−ლან−გი,
ის−რის პირ−სა ვჰხო−ცი ჟან−გი.
პეტრე-ბრუხით პან−კისს მო−ველ,
ყინ−ვის მჩი−ვი ვარდ-ნაზრო−ბით;
პრი−ამს პარ−თენ ვმსა−ხუ−რებ−დი,
თქვენც გას−მი−ათ მე−ფე თხრო−ბით.
პილ−პილს მშვილ−დი გა−მოვჰს−თა−ლე,
ის−რად პან−ტას რა სჯობს რო−ბით!
პი−ლოს პი−რით გა−ნაკ−ვეთ−სა
მი−ვართ−მი−დი სისხლ−თა ღვრო−ბით.
ჟინ−ვანს ყო−ფით მი-რა-მჭირდა,
ჟა−მურს შევვ−ლე ოს−თა ნახ−ვად;
ჟუ−რულს ვეთ−ნე; ჟილბ−ლაზ მარქ−ვა,
უ−ცხოს სჯულ−თა გარ−დამ−სახ−ვად.
ჟვერ−სა ვჰსთლი−დი მშვილ−დად, ჟო−ლა
ის−რად მე−პყრა წა−ნა−მახ−ვად;
ჟორ−ჟო−რაკ−თა ჟრი−ალს ვს−წყვეტ−დი,
ვი−ყავ მთა−თა გარ−დამ−ლახ−ვად.
რუს-თავს გი−ქებ მოს−რუ−ლი და
რე−ხას მდგო−მი სა−ნა−დი−როს;
როს−ტე−ვა−ნას მოყ−მე რო−სან
ველ−სა გა−ველ გა−ნა−პი−როს.
რაფინდის-მშვილდს თა−ვი შეს−წონს,
რო−დის ის−რით გა−ნა−ღი−როს;
რქა-მარტოსა რი−კად შეხვ−და,
ძვალ−ნი მუსრ−ვად გარ−დე−ბი−როს.
სინ−დელ−თი ვნა−ხენ ა−რე−ნი,
სის−ტანს ვე−ახ−ლე ქე−ბულ−სა;
სა−ა−მის ყმო−ბა დამშ−ვენ−და
მე, სე−ფე−დავ−ლედ ხლე−ბულ−სა.
სარ−ვი−სა მშვილ−დი შეშ−ვენ−და
სუმ−ბულთ ი−სარ−თა კრე−ბულ−სა;
სი−რი−ნოზს სასტ−ვენს უმ−ზა−დე,
ვა−ი, მით და−შა−ვე−ბულ−სა!
ტრა−პი−ზონს გი−ქებ რე−ბუ−ლი,
ტან−ძი−ას სტუმ−რად გე−ბუ−ლი;
ტრო−ი−ლის მოყ−მედ ხლე−ბუ−ლი
ტე−რენ−ტი, გმი−რად ქე−ბუ−ლი
ტრე−ვინ−თოს მშვილ−დის თნე−ბუ−ლი,
ტვი−ის ის−რითა სრე−ბუ−ლი,
ტე−ტე−რის ტუჩს კრვით მხრე−ბუ−ლი,
ვარ თა−ვის-იმედებული!
ურბ−ნისს ურ−ვა შე−მო−მად−გა,
უ−რუ−მი−ად ვი−მოგ−ზა−ვე;
უ−შანგ მიხ−მეს, შევე−ახ−ლელ,
უთ−რუთ მიხ−მო, შე−ვეს−წა−ვე.
უ−დის მშვილდ−სა შე−ვიბ−მი−დი
ულპოლვე−ლის ის−რითავე;
უ−ზა−ბარს ვჰკარ, უ−კა−ნა−ნი
განმკ−ვე−თელ−მან გარ−დუ−ტყა−ვე.
ფარ−ფუ−რე−თით ფი−ცხლად მრებ−მან
მი-ცა-ვმართე ფა−რი−ზი−ად;
ფა−რად მიყ−მო კა−ცად კარგ−მან,
ფარ−ნა−ვა−ზად მთქვი−ან დი−ად.
ფა−თა−ლოს−სა ვერჩ−დი მშვილდ−სა,
ფის−ტა ის−რად მქონ−და ღლი−ად.
ფას−კუნჯს ფრთე−თა წა−ვაკ−ვეც−დი,
და−ვი−ნებ−დი გულ-მაგრიად
ქირ−მანს მხარ−ნი ჩა−უ−ა−რენ,
ქო−ისტ−ნი−სა ვძი−ენ გზა−ნი;
ქა−ი−ყუ−ბადს შევე−მო−ნე,
ქე−ქა−ო−ზად შე−ვე−ცა−ნი.
ქლი−ა−ვი−სა მშვილ−დი მეთ−ნეს,
ის−რად ქაც−ვი შე−ვა−თხზა−ნი;
ქურ−ციკს ვჰკვლი−დი, ქედს უგ−ლი−დი,
„შაბაშ“ იყ−ვის ჩემთ−ვის მზა−ნი.

ღარს ღა−რი−ბო−ბა მიმ−ჭირ−და,
ღუ−დას გარ−და−ველ სა−გე−ბად;
ღეკ−ტო−რის ყმო−ბა დამშ−ვენ−და
ღამ−ბარს ყმად და−სა−ქა−დე−ბად.
ღერ−წით−ლის მშვილდ−სა ი−სა−რი
ღოღ−ნო−შო უქ−მენ მზა−დე−ბად;
ღორ−თა ღლი−ა−ნი შევფ−რინჩ−ნი,
მწვა−დი ცე−ცხლს მაქვნ−დის ნა−დე−ბად.
ყო−ბანს ა−ფხაზთ გა−ნა−ზარ−დი
ყიზ−ლარს მი−ველ ბი−ჭი მარ−დი;
ყა−რანს ვახლ−დი, შე−უყ−ვარ−დი,
„ყა−რამანად“, მთქვის თუ: „ჰკმარ−დი“.
ყამბ−როს მშვილ−დად მო−ვი−გარ−დი,
ყა−ვის ის−რით შე−ვა−ფარ−დი;
ყარ−ყანტს ყრონ−ტად და−ვა−კარ−დი,
მაგ−რამ გი−თხრა სხვა−ცა დარ−დი!
შირ−ვა−ნით მრე−ბი,
მტერ−თა სამტ−რე−ბი,
ზღვით მო−ნამხრე−ბი,
ში−რაზს ჩამჭ−რე−ბი;
შა−ი−სა მხლე−ბი,
თავ ქვი−სა მხლე−ბი,
შა−ბურ შემძ−ლე−ბი,
აწ გი−თხრა რე−ბი?
შილ−მის მშვილდ-მთლები,
ის−რად შქერ მთნე−ბი,
თუ ვნა−ხენ მტრე−ბი,
მით შევეყრე−ბი;
შვლის შუბ−ლად მსრე−ბი,
განმასისრე−ბი,
სა−ხე−ლის მკრე−ბი,
ალ−მას ისრე−ბი.
ჩარ−გა−ზე−თით ჩი−ნეთს შე−ველ,
მხილ−ველთ მა−ქეს მიმ−დო ის−რის;
ჩაჩ−ნა−გირ−სა თა−ვი ვაყ−მე,
ჩი−თაღ გე−ტყვი ქე−ბას მის−რის.
ჩქო−ნის მშვილ−დი ჩინ−რის ის−რით
რას−ცა ვჰ−ტყორ−ცე, მოს−რის, მის−რის;
ჩხართ−სა ვჰკლვი−დი ჩახვ−სა ვჰკვრი−დი,
ჰამ−რი ვერ ჰყვეს მა−თის კის−რის.
ციმ−ბირს ყინ−ვა, ძაღ−ლებრ ღრინ−ვა,
ვერ ვი−გუ−ლე, - ცუ−ცხვათს მო−ვე;
ცერც−ვა−ძე−მან ცი−ცი მნა−ხა,
ა−მოს ცე−ცხლით გა−მათ−ბო−ვე.
ცა−ცხვი მშვილ−დად გარე-მებ−ნეს,
ცირ−ცელს ის−რად შე−ვეც−ნო−ვე;
ციყვ−თა ვჰსვრი−დი, ცხვირთ უძრ−ვი−დი,
ტყავ−ნი სყიდ−ვად შე−უგ−რო−ვე.
ძი−რო−ვა−ნით ძეგ−ლევს მა−რე
მო−ვისწ−რაფ−დი დღივ და მთვა−რე;
ძა−მუ−ა−სა შე−ვე−წყნა−რე,
ძაღ−ლუ−ად მთქვა სიტყვა-მწარე.
ძელ-ქვა მშვილ−დად შე−ვი−ხა−რე,
ძეწ−ნი ის−რად ვინაქმა−რე;
ძერ−ძე−რუკ−თა ძარღვ−ნი ვჰბძა−რე,
თა−ვი ა−მით შე−ვაყ−ვა−რე.

წი−ნა−რეხს მყოფ−სა წირქ−ვა−ლი
მი−ქეს; მი−ცა−ველ სწრა−ფი−თა;
წე−რე−თელს გუ−ლი ვა−მო−ნე,
წე−ტად მთქვის ხმი−სა ხა−ფი−თა.
წნო−რის მშვილდ−ზე−დან წა−რო ვჰგე
ის−რად; რას−ცა ვჰკარ, და−ფი−თა;
წე−რო−სა წვივ−თა მლე−წე−ლად
დამთქ−მი−დენ ხმა-დაფდა−ფი−თა.

ჭა−რი სრუ−ლად ვი−ა−ლა−ფე,
ავგ−ვა−ლე და დავჰს−დეგ ჭარ−თალს;
ჭავ−ჭა−ვა−ძეს მი−ვე−მოყვ−რე,
მე, ჭაბუკ-მზე, გე−ტყვით მარ−თალს.
ჭანდ−რის მშვილ−დი ჯავარ-ჯილდი
ჭკუ−ტის ი−სარს ჰშვენ−და ნა−თალს;
ჭა−როს ჭლიკ−სა შე−ვაგ−ლეჯ−დი,
თუ ვინ მომ−ცემთ ა−მით ფარ−თალს.
ხო−რას−ნით მალს ცხენს მჯდო−მე−ლი
აწ ხრე−სილს მო−ველ მდგო−მე−ლი,
ხვა−რაზმშას ყმო−ბის მდო−მე−ლი,
ხოსროვ-შირ მე ვარ რო−მე−ლი;
ხეთ-უფლის მშვილ−დის მთრო−მე−ლი,
ხარ-თუთის ის−რის მზო−მე−ლი;
ხა−ზიდს ვჰკარ ხელ-უკრთომელი,
ხერ−ხე−მალს შე−უც−დო−მე−ლი.
ჴა−დით მთიულ-მოხევეთა
გა−მოვ−რი−დე, ჴოფს მოვ−მარ−თე,
ჴონთქ−რის ყმო−ბა აღ−ვირ−ჩი−ე,
ჴვას−რო სეხ−ნად ვი−წაღ−მარ−თე.
ჴა−დარ−ბა−ნის მშვილდ−სა ის−რად
ჴუმ−ლა კი−ლოდ მი−უ−სარ−თე;
ჴო−ხობს ხში−რად ჴა−კა−და ვჰკრი, -
მნატ−რეს, ვის−ცა გა−ვეწ−ვარ−თე.
ჯა−ნა−ბათს ინდ−ნი
ვნა−ხენ პირ-ბინდ−ნი,
ფრან−გეთს გა−ვა−რენ ჯე−ნე−ვის თე−მად;
ჯა−ან−გირ ვნა−ხე,
ყმა კეკლუც-სა−ხე,
ჯა−მას−პი მარქ−ვა და მთქვის ძმად ჩე−მად.
ჯონჯ−ლის მშვილ−დითა,
ყოვლ−გან ჯილ−დი−თა
და ჯღარდ−ლის ის−რით დავვ−ლი−დი ლე−მად;
ჯე−რანს მორ−ბედ−სა
უშ−ლი−დი ბედ−სა,
ჯი−ღათ ვამსხვ−რევ−დი, მა−ქი−ან ქვე მად.
ჰა−სურვ−თით ჰა−ერ−მო−ნად
მი−ველ, - მაკლ−და, - ი−გიც ვნა−ხე;
ჰას−რათს ვეყ−მე, კაც−სა ტკბილ−სა,
ჰა−რო−ნო−ბით გა−ვეზ−რა−ხე;
დავ−რი−შუ−ლად მო−ვიჩ−მა−ხე,
მშვილდ−სა ხე−ლი ა−ღარ ვა−ხე;
ზღვა-ხმელ-მთანი სრულ დავ−ლა−ხე,
მიკ−ვირს, შემრ−ჩა კი−დევ სა−ხე!
ჵო−ი სო−ფე−ლო [!]
პირ-დამყოფელო!
ჵო−ი, დრკუ−ო, ცრუ−ო! ჵო, მოკ−ლე-კუდო!
ჵო, ვაჲ, ჰა−ი!
ნე−ტარ, ხარ რა−ი!
ჵი გვარი-მწარი, ჵო მრუ−დო, ცუ−დო!
ჵო, ო−დეს გდევ−დეთ,
გულს ქვე-გიფენდეთ!
ჵო, შეხლ−ტი, გვევლ−ტი! ჵო, გვაგ−დებ, მრუ−დო!
ჵო, შენ−სა პირ−სა
ვინ ეტრ−ფის, ტირ−სა!
ჰა−ი, ჰა−ი, გი−ცან, ჵო, ეშ−მა ზღუ−დო!