ნი−ჟა−რა−ზე უ−კა−კუ−ნებს
გა−ზა−ფხუ−ლის თბი−ლი წვი−მა,
გა−მო−დი−ო, მზეს წვე−თე−ბი
ა−უ−კინ−ძავს ბრო−ლის მძი−ვად.
ხან ღო−ბე−ზე ა−ცოც−დე−ბა,
ხან გა−დაჭ−რილ მორ−ზე სძი−ნავს,
ბევრს შრო−მობს და არ იღ−ლე−ბა,
ყველ−გან ზურ−გით და−აქვს ბი−ნა.
საფრ−თხეს თუ გრძნობს ნი−ჟა−რი−დან
თავს არ გა−ყოფს ლო−კო−კი−ნა.