ზაფხული

გა−ზა−ფხულ−და, არე-მარე მო−ი−ხა−ტა ა−თას−ფე−რად,
სა−ზა−ფხუ−ლოდ ვემ−ზა−დე−ბი, მე სო−ფელ−ში წა−სასვ−ლე−ლად.
ა−ღარ მინ−და თქვე−ნი ბა−ღი, ა−ღარც თქვე−ნი მანი-ფაფა,
იქ, სო−ფელ−ში მე−ლო−დე−ბა ჩე−მი ბა−ბო, ჩე−მი პაპა.

მე−ლო−დე−ბა დი−დი ე−ზო და ე−ზოში ხი−ლე−უ−ლი.
ჩემთ−ვის ბე−ბოს და−მა−ლუ−ლი, უ−ამ−რა−ვი ტკბი−ლე−უ−ლი.
მო−უთ−მენ−ლად ვე−ლი იმ დროს, დღე−ებს ვითვ−ლი გა−მა−ლე−ბით,
არ მჭირ−დე−ბა სხვას−თან წო−ლა და საჭ−მე−ლი დაძალებით.

მე−ლო−დე−ბა ყურცქ−ვი−ტა და ცელქზე-ცელქი ციყ−ვი `მა−შო~
ჩე−მი ვე−ლო−სი პე−დი და ბევრზე-ბევრი სათამა−შო.
სულ ა−ხა−ლი მე−გობ−რე−ბი და გან−წყო−ბა მშვე−ნი−ე−რი,
შე−მოდ−გო−მით ბა−ღის ნაცვ−ლად, სკო−ლი−სა−კენ ჰერი-ჰერი!