ცელქი ნიკო

სა−ხე−ლი−ვით რომ მე−ძა−ხით
მავ−ნე მა−ცა−ცე−რას
გა−იხ−სე−ნეთ ამ სი−ტყვებ−მა
რო−დის გა−მა−ჩე−რა?!

ხან ხმა−უ−რით გა−ვირ−ბენ და
ხან ავძვ−რე−ბი სკამ−ზე,
ზოგ−ჯერ უჯ−რებს გად−მო−გიყ−რით
ან და−ვიმ−ხობ თავ−ზე.

მქვი−ა ნიკო-ნიკოლოზი,
ნუ მე−ძა−ხით მავ−ნეს!
ხომ იცით,რომ ეს სი−ცელ−ქე
სულ ა−რა−ვის ავ−ნებს.

მო−სა−წყე−ნად, და−საჯ−დო−მად
ა−ბა სა−და მ−ცხე−ლა,
რამ−დე−ნიც არ უნ−და მდი−ოთ,
ვერ და−მი−ჭერთ, ვე−რა.