მამაცი ლეკვი

წვიმ−და და ყვე−ლა გარ−ბო−და სა−დღაც,
ა−გერ, ე−ზოში,ჩვენს კოხ−ტა ბაღ−ში,
წვი−მის წვე−თებ−ში ა−მო−ლუმ−პუ−ლი
წი−წი−ლა, ლეკვ−თან შე−ვარ−და სახლ−ში.
ლეკვ−მა გა−ათ−ბო სუნთქ−ვით პა−ტა−რა,
გა−უ−ყო ლუკმა,მიადო დრუნ−ჩი,
ამ დროს კა−რებ−ში გა−მოჩნ−და კა−ტა,
ჭრო−ღა თვა−ლე−ბით და მზე−რით ურ−ჩით.
ლეკვ−მა ი−სე−თი ყე−ფა გა−მარ−თა ,
ი−სე−თი რისხ−ვა ის−მო−და ხმა−ში,
კა−ტა გა−ოც−და ამ საქ−ცი−ე−ლით
და თა−თიც ვე−ღარ შე−ად−გა სახლ−ში.
მზე გამოვიდა,განათდა ე−ზო,
ყვე−ლამ შე−ი−ტყო გმი−რო−ბა ლეკ−ვის,
დღე−ი−დან წი−წილს გა−უჩნ−და მომხ−რე,
სი−ტყვას ა−უ−გად ვე−რა−ვინ ე−ტყვის.