დი−ლით დე−დამ უ−ამ−რა−ვი,
მო−ი−ტა−ნა კან−ფე−ტი,
ღა−მით ჩუ−მად მი−ვე−პა−რე,
არ დავ−ტო−ვე არ−ცერ−თი.
ახ−ლა მუ−ცელ−ში ჭინ−კე−ბი,
ყი−რა−მა−ლას ცეკ−ვა−ვენ,
რა ვქნა დე−დას რო−გორ ვუ−თხრა,
ყვე−ლა მე რომ შევ−ჭა−მე.
ვი−ცი ძლი−ერ გაბ−რაზ−დე−ბა,
და−ვის−ჯე−ბი კუ−თხე−ში,
ა−სე−თი რა და−ვა−შა−ვე?
გა−ვა−ხა−რე მუ−ცე−ლი.