* * *

დე−და ზღა−პარს რომ მიყ−ვე−ბა,
ი−ცით რო−გორ მიყვრს?
დათ−ვი, მგე−ლი, ტუ−რა, მე−ლა,
არ მტრობს ი−რემს, ჟი−რაფს.

ზღაპ−რებ−ში სულ სი−კე−თე−ა,
ერთ−მა−ნე−თი უყ−ვართ,
ჰო−და რო−გორც იქ ცხოვ−რო−ბენ,
ა−ქაც ა−სე მსურ−და.

თა−გუ−ნი−ა არ გარ−ბო−დეს,
კა−ტის და−ნახ−ვა−ზე,
არც კურ−დღე−ლი კან−კა−ლებ−დეს,
მგე−ლის მა−ღალ ხმა−ზე.

და ი−რემსაც მო−ნა−დი−რის,
სულ არ ჰქონ−დეს ში−ში,
რა იქ−ნე−ბა ბო−რო−ტე−ბის,
გაქ−რეს ვაი-ვიში.