* * *

ბე−ბომ მი−თხრა, თოვ−ლის გუნ−და
გა−ა−კე−თე ხე−ლე−ბით,
ო, ი−სე−თი ცი−ვი ა−რის,
რა ვქნა სულ ვერ ვე−ხე−ბი.

თუმ−ცა ვი−ცი თოვ−ლის ბა−ბუ
ი−სე ვერ გა−კეთ−დე−ბა,
თეთ−რი გუნ−და თუ არ ვტკეპ−ნე,
ვა−გო−რა−ვე მთელ-მთელად.

ა−გერ უკ−ვე თავს ი−წო−ნებს,
თეთ−რი კა−ცი ა−მა−ყად,
სტა−ფი−ლო და ხის ხე−ლე−ბი,
და−ვუ−მაგ−რე თა−მა−მად.

ე−ზოს ბავშ−ვებს უ−ხა−რი−ათ,
ას−კინ−კი−ლით დარ−ბი−ან,
ბევ−რი თოვ−ლი მო−აგ−რო−ვეს,
თოვ−ლის ბა−ბუს დარ−დი აქვთ.

ახ−ლა მა−თაც მი−ვეხ−მა−რო,
ა−ღარ მცი−ვა ვფი−ცა−ვარ,
სტა−ფი−ლოსაც ვუ−წი−ლა−დებ,
და ჯო−ხებ−საც მცი−ვანას.