მარიამი

ჩე−მი შვი−ლი მა−რი−ა−მი
უჩ−ვე−უ−ლოდ ცელ−ქი ა−რის,
მო−უს−ვენ−რად დარ−ბის მთელ დღეს
ბორ−გავს, ბორ−გავს მთე−ლი ღა−მე.

გა−თენ−დე−ბა ყვი−რის - ჩა−ი!
ჩა−ი მინ−და ჩა−ი,
რომ გა−მოსც−ლის ერთ ბოთლს,
კმა−ყო−ფი−ლი ა−რის.

საყ−ვა−რე−ლი სა−სუს−ნა−ო ა−რის
ჩიპ−სი, ჩხი−რი, წვე−ნი,
გა−რეთ გასვ−ლას თუ ა−პი−რებ
კარგს ნუ−რა−ფერს ე−ლი.

მა−ღა−ზი−ის წინ დად−გე−ბა,
ყვი−რის მინ−და, იქ−ნევს ხე−ლებს,
თუ არ შეხ−ვალ არ უ−ყი−დი
გა−გიფ−ში−კავს იქ−ვე ფე−ხებს.

ი−სე მა−რი წლო−ვა−ნე−ბით
ა−რის ო−რი წლის,
მაგ−რამ აზ−რით, გო−ნით, ტვი−ნით
შე−ედ−რე−ბა დიდს.

ი−სეთ რა−მეს ი−ტყვის ხოლ−მე,
გაგ−ვაკ−ვირ−ვებს ყვე−ლას,
ლექ−სებს კარ−გად ითვი−სებს და
ა−აქვს კარ−გი სმე−ნა.

სიმ−ღე−რა−ა მი−სი ჰო−ბი
სულ აქვს პი−რი ღი−ა−ო,
საყ−ვა−რე−ლი სიმ−ღე−რა−ა
ა−ბე−ზა−რა მქვი−ა−ო.

უყ−ვარს ძა−ან ბა−ბი−ლი−ნა
უყ−ვარს მი−სი დადგ−მე−ბი,
ყო−ველ დღე რომ არ უ−ყუ−როს
არ ა−რის დღე არ−ცერ−თი.

ში−შით მხო−ლოდ ერ−თი რა−მის
ე−ში−ნი−ა ძლი−ერ,
ნაგ−ვის მანქ−ნის ხმას რომ ი−გებს
იმ წამს იცვ−ლის სა−ხის ი−ერს.

ა−სე−თი−ა ჩე−მი შვი−ლი
ცელ−ქი, კოხ−ტა, მომღიმა−რი,
ვინც არ იც−ნობს, ცნო−ბი−სათ−ვის,
გონ−გა−ძე−ა მა−რი−ა−მი!