ქარ-წვიმაში

ღა−მე−ა და ზუ−ის ქა−რი,
კედ−ლებს გა−აქვთ ჭრაჭა-ჭრუჭი,
სა−ბუ−დარ−ში, დე−დის ფრთებქ−ვეშ,
ფშვი−ნავს ო−რი ბა−ტის ჭუ−კი.

ერ−თი ი−სეთ სიზ−მარს ხე−დავს,
ახ−ლოს მისვ−ლას ვერ გა−ბე−დავ -
ბა−ტის პრინც−მა, პა−ტა−რამ,
მი−იწ−ვი−ა მეჯ−ლის−ზე!
კა−ბა შვე−ნის თეთ−რი გე−დის,
მძი−ვე−ბით და ლურ−ჯი რუ−შით.
მე−ო−რე კი, მთე−ლი ღა−მე
და−ჭყა−პუ−ნობს ვი−თომ რუ−ში.

მარ−ტო დე−დას არ სძი−ნავს,
რად ა−ში−ნებს ქარ-წვიმა?

ღე−ლეს−თან რომ უ−დედ−მა−მო
ჭუ−კი ნა−ხა გუ−შინ,
სად ა−რი−ო, ნე−ტავ, - ფიქ−რობს, -
ჩა−მა−ხუ−ტა გულ−ში.
მოვ−ძებ−ნი და მო−ვიყ−ვა−ნო
უ−სა−თუ−ოდ შინ. . .

გა−რეთ კი−დევ ქა−რი ზუ−ის
და სა−შინ−ლად წვიმს.