კოწია მამალი

ო−ცი დედ−ლის ა−მა−ლით,
ბაღ−და−თუ−რი მა−მა−ლი
მობრ−ძან−დე−ბა კოპ−წი−ა,
გა−ნი, გა−ნი კო−წი−ას!
დე−ზი−ა−ნი ბა−ტო−ნი,
სხვა მამ−ლე−ბის ჯა−ლა−თი,
ბედ−ნი−ე−რი პატ−რო−ნი
დიდ−ზე დი−დი ჯა−ლა−ბის.
ყი-ყი-ლი-ყო!..- დას−ცხებს დი−ლით
სარტ−ფი−ა−ლო ა−რი−ებს,
ახ−ლო−მახ−ლო სა−ქათ−მეთ−ში
დედ−ლებ−სა და ვა−რი−ებს
გუ−ლი მის−დით, შარა-შუკა
გნოლობ-კაკაბ-მწყერობენ,
წინ-წინ, ჩქა−რა, უკან-უკან
მი−ვე−გე−ბოთ მ−წყა−ლო−ბელს!
მა−მა−ლა−ყინ−წას ა−ღა−თის,
კვეხ−ნით უთქ−ვამს: - „ა−და−თით,
იქ, კორ−დი რომ ბი−ბი−ნობს
გა−ვუ−სისხ−ლავ ბი−ბი−ლოს.
უტ−რი−ა−ლებს ა−ბა რად,
ჩემს ე−ზოს და ქანდარას“.
ო−ცი დედ−ლის ა−მა−ლით
ბაღ−და−თუ−რი მა−მა−ლი
თავს ი−წო−ნებს კოპ−წი−ა,
გა−ნი, გა−ნი კო−წი−ას.!