ზამ−თა−რი−ა, სი−ცი−ვის−გან
მო−ბუ−ზუ−ლა ბე−ღუ−რა,
მზეს კი თა−ვის ლურ−ჯი ქუ−დი,
ზა−ფხულ−ში რომ ე−ხუ−რა,
მო−უხ−დი−ა, ვერ−ცხლის გვირგ−ვინს
თავ−ზე იდ−გამს მე−ფუ−რად.
ნაძ−ვებს თოვლ−მა და−ა−თო−ვა,
გა−უ−ყი−ნა წიწ−ვე−ბი,
ჰო და ბე−ბოს ვ−თხოვ ჩი−ტუ−ნას
მო−უქ−სო−ვოს წინ−დე−ბი.