პატარა მკერავი

გუ−შინ კა−ბა და−ე−ხა
ჩემს საყ−ვა−რელ თო−ჯი−ნას,
სა−ღა−მოს კი გა−ფუჭ−და
ჩე−მი ძვე−ლი ჭო−ჭი−ნა,
დე−დას რომ არ გა−ე−გო
ეს ა−ხა−ლი ამ−ბე−ბი,
გა−მო−ვი−ღე უჯ−რი−დან
ნემ−სე−ბი და ძა−ფე−ბი.
გა−ნა ბევ−რი ვიწ−ვა−ლე,
თქვენ არ მიც−ნობთ ვინ−ცა ვარ,
კერ−ვა თვი−თონ ვის−წავ−ლე
ჩემს თო−ჯი−ნას ვფი−ცა−ვარ!
მარჯ−ვედ ვხმა−რობ მაკ−რა−ტელს
ამ პა−ტა−რა თი−თე−ბით,
ბე−ბი−ა და დე−დი−კო
ა−ხალ კა−ბებს გპირ−დე−ბით!