შემოდგომა

ფო−თოლც−ვე−ნას უ−ყუ−რებს
ე−ლე−ნი−კო ე−ზო−დან,
სულ ძირს ყრი−ან ხე−ე−ბი
რაც ზა−ფხულ−ში ე−მო−სათ.
უ−ღაჟ−ღა−ჟებს ლო−ყე−ბი,
გე−გო−ნე−ბა მარ−წყვი−ა,
ფოთ−ლე−ბი კი ჭრელ საბ−ნად
თბილ მი−წა−ზე ა−წყვი−ა.
გა−ირ−ბენს და ფოთ−ლე−ბი
ნა−ფე−ხურ−ში რჩე−ბი−ან,
ეჰ, ე−სე−ნი ტო−ტებ−ზე რო−დის დაბ−რუნ−დე−ბი−ან…
მა−ლე ცი−ვი ზამ−თა−რი
ამ ტყეს თოვ−ლით გა−ა−წყობს,
და ე−ზო−ში ე−ლე−ნეც
თოვ−ლის ბა−ბუს ა−ა−წყობს.