თვითმცლელი

ზურ−ტუ−რი−ტომ მა−ჩუ−ქა,
ეს სატ−ვირ−თო მან−ქა−ნა,
და ი−მას ჰგავს იქ, ტყე−ში
ქვე−ბი ძირს რომ და−ყა−რა.
ი−ცით რო−გორ ვთა−მა−შობ?
ტვირ−თი მი−მაქვს ხან და ხან,
მე−რე ბე−ბოს მივ−ყი−დი
ხან ზეთ−სა და ხან კი რას.
ვი−თომ გამ−ყიდ−ვე−ლი ვარ,
ბე−ბო ა−რის მყიდ−ვე−ლი,
მო−ვა−ტა−რებ მა−გი−დას
ბე−ბო კი−დევ იქ მე−ლის.
ფუ−ლი გად−მო−მი−რი−ცხე,
ბე−ბო ბან−კო−მა−ტი−დან,
მე−კი შე−შას მო−გი−ტან,
ვი−თომ, ვი−თომ ამ ტყი−დან.
ხის ურ−მი−თაც ვთა−მა−შობ,
რა−ღა−ცე−ებს ვამგ−ზავ−რებ...
მე და ბე−ბო ხში−რად დროს,
თა−მა−შებ−ში ვა−ტა−რებთ!