ზღარბს

რა ვქნა, მი−წევს, კვლავ, და−ტუქს−ვა ზღარ−ბის,
დღე და ღა−მე ის ქუ−ჩა−ში დარ−ბის.
- ზღარ−ბუ−ნი−ავ, ნუ დარ−ბი−ხარ გზა−ზე,
ხე−ლი რა−ტომ ა−გი−ღი−ა თავ−ზე?
რა−ტომ არღ−ვევ მოძ−რა−ო−ბის წე−სებს?
დე−დაშენი,რა ხა−ნი−ა, გე−ძებს.
ალ−ბათ, სა−წყალს გუ−ლი რო−გორ უ−ცემს;
მან−ქა−ნა რომ და−გე−ჯა−ხოს უ−ცებ,
ა−ბა, დე−და ა−მას ვით გა−უძ−ლებს?
ჰო−და, კარ−გო, ნუ დარ−ბი−ხარ გზა−ზე;
სჯობს ი−ა−რო, წყნა−რად, ტრო−ტუ−არ−ზე!