იოანე

ბა−ბუ, რა−ტომ არ მი−ჯე−რებ, სუ−ლაც არ ვარ ზარ−მა−ცი
კი−თხვა−ში რომ მე−ჯიბ−რე−ბი შე−მე−ჯიბ−რე დავ−ლა−ში.
მე−რე რა რომ თვლა არ მინ−და, და−გემგ−ვა−ნე ა−მა−შიც
გახ−სოვს გუ−შინ შენც არ გსურ−და კლა−სო−ბა−ნას თა−მა−ში.

მახ−სენ−დე−ბა რო−გორ გი−თხრა ჩემ−მა დიდ−მა ბე−ბი−ამ:
-ღმერ−თო ჩე−მო, ი−ო−ა−ნე რო−გორ დაგმგ−ვა−ნე−ბი−ა,
შენც ა−სე−თი ი−ყავ ან−ცი, გიბრ−წყი−ნავ−და თვა−ლე−ბი
შენს და−გე−ბულ მა−ხე−ებ−ში ა−რა−ერ−თხელ გა−ვე−ბი.

ბა−ბუ, თურ−მე შენც ყო−ფილ−ხარ წლე−ბის უ−კან პა−ტა−რა,
მაგ−რამ ახ−ლა ა−ღარ გახ−სოვს... და−გა−ვი−წყა ჭა−ღარამ.