ლაზარე

ფიფ−ქებს დას−დევს ლა−ზა−რე,
კის−კი−სებს და ხა−ლი−სობს.
ხე−ლის−გულ−ზე რად დნე−ბი
თეთ−რო, რბი−ლო ბა−ლი−შო?
ცი−დან დე−და−მი−წამ−დე
მან−ძი−ლი ხომ გრძე−ლი−ა,
ხე−ლის−გულ−ზე და−წე−ქი,
ჩე−მი ნუ გე−ში−ნი−ა,
და−ის−ვე−ნე ცო−ტახ−ნით
დას−დევს: -ჯი−ბე ა−ვივ−სო,
შე−გაგ−რო−ვებთ სუყ−ვე−ლას
მნა−თო−ბე−ბო ღა−მი−სო.
მაგ−რამ ნა−ზი ფიფ−ქე−ბი
დნე−ბიან და ქრე−ბი−ან,
ლა−ზა−რე კი ტი−ტი−ნებს: -
ჩემ−თან რად არ რჩე−ბი−ან?