ლელაკუნა პატარა

დე−დი−კოს−თან ერ−თად
დი−ლით ად−რე დგე−ბა,
გაკ−ვე−თი−ლის სას−წავ−ლად
სი−ხა−რუ−ლიტ ჯდე−ბა.
ა−სო ა−სო კი−თხუ−ლობს,
სი−ტყვებს ვერ მო−ე−რი−ა,
წა−ი−კი−თხავს: ტ-კ-ბ-ი-ლ-ი-ა ,
ამ−ბობს: გემ−რი−ე−ლი−ა.
დათვ−ლა ი−ცის ა−თამ−დე,
უ−მა−ტებს და აკ−ლებს,
კოხტდ უვ−ლის რვე−უ−ლებს,
ფანქ−რებს, წიგ−ნებს ახ−ლებს.
ო−თა−ხი−დან ო−თახ−ში
და−ა−ტა−რებს ჩან−თას,
ზურგ−ზე რომ მო−ი−კი−და,
გო−გო სულ არ ჩან−და.
ა−სე−თი−ა ი−ცო−დეთ,
ლე−ლე−კუ−ნა პა−ტა−რა,
პირ−ველ კლას−ში და−დის და
ჯერ ხუ−თის არ გამხ−და−რა.