პატარა ვაჟკაცის ფიქრები

მიყ−ვარს სა−ქართ−ვე−ლო ძლი−ერ,
მინდორ-ველებით, მთით,
ჯერ პატ−რა ვარ, მა−მულს
რით გა−მო−ვად−გე, რით?
ჯერ არ შე−მიძ−ლი−ა ბრძო−ლა
არც ე−ნით და არც ხმლით,
უნ−და ვის−წავ−ლო ი−სე,
მა−მა ხა−რობ−დეს ძით.
სკო−ლა ა−მა−ყობ−დეს ჩე−მით,
სო−ფელს ვუ−ხა−რებ−დე გულს,
პირ−ვე−ლი ვი−ყო ყველ−გან
პა−ტა−რას, ძლი−ერ მსურს.
გა−ვიზრ−დე−ბი და ერ−თი
ბურ−ჯი ვიქ−ნე−ბი შენთ−ვის,
მა−მუ−ლო, გუ−ლის ძგე−რა,
შენს მა−ჯის−ცე−მას ერთ−ვის.