დე−დას ვი−ტყვი და ივ−სე−ბა გუ−ლი,
ი−გი ჩვენ−ში ხომ მზე−სა−ვით ბრ−წყი−ნავს
და დე−დის სა−ხელს ერთადერთს,სათნოს,
სულ−ში უ−ჩუმ−რად მა−ლა−მოდ სძი−ნავს.
დედა-სითბოა,დედა-სინათლე,
სა−სო−ე−ბა და სულ სხვა ფე−რე−ბა,
ი−სე−თი ლექ−სი ჯერ არ შექმ−ნი−ლა
დე−დას რომ სრუ−ლად შეეფე−რე−ბა.