ჰულა ჰუპი

ერ−თი, ო−რი, სკუ−პი, სკუ−პი,
დატ−რი−ალ−და ჰუ−ლა ჰუ−პი.
და−ე−დევ−ნა მსუ−ქან ზებ−რას,
უყ−ვარს მი−სი გაბ−რა−ზე−ბა.
მო−ეხ−ვი−ა რქებ−ზე ი−რემს,
აღმა-დაღმა არ−ბე−ნი−ნებს,
ხო−ლო დაღ−ლილ, ბე−ბერ აქ−ლემს,
აქეთ-იქით თავს რომ აქ−ნევს,
დასტ−რი−ა−ლებს, რო−გორც ბუ−ზი,
მობზ−რი−ა−ლე ჰუ−ლა ჰუ−პი.
გა−ო−ცე−ბით უმ−ზერს ლა−მა,
ცელქ ჰუ−ლა ჰუპს, კოტ−რი−ა−ლას.
ეშ−მა−კუ−ნა ჰუ−ლა ჰუპ−მა
სად ირ−ბი−ნა, სად ის−კუ−პა
და ბო−ლოს ზღარბს, რო−გორც ხუ−ფი,
ჩა−მო−ემ−ხო ჰუ−ლა ჰუ−პი.
იტ−რი−ა−ლა, არ გა−ჩერ−და
და ეკ−ლებ−ში გა−ი−ჭე−და.
დარ−დობს ზღარ−ბი, ზღარ−ბუ−ნი−ა,
მოს−დის ცრემ−ლი ღაპა-ღუპით:
-მეც მინ−დო−და, რომ სხვე−ბი−ვით
მე−თა−მა−შა ჰუ−ლა ჰუ−პი.