არ ა−დარ−დებს კუს, კუ−სას,
ვინ რას ი−ტყვის ზურგს უ−კან;
ვინ დას−ცი−ნის, ვის აფრ−თხობს
მი−სი კაბა-ბაკანი,
ის ხომ დი−ნო−ზავ−რე−ბის
ა−რის შთა−მო−მა−ვა−ლი.*
მართ−ლაც, ვის ჰყავს ამ ქვეყ−ნად,
სხვას ვის და−სიზმ−რე−ბი−ა,
დი−ნო−ზავ−რი ბა−ბუ−ა,
დი−ნო−ზავ−რი ბე−ბი−ა.
*კუს წი−ნა−პა−რი−ა დი−ნო−ზავ−რი