ჩემო ქვეყანა

რა ლა−მა−ზი ხარ,
გა−ნა ლა−მა−ზი,
მარ−ტო ლა−მა−ზი რას ჰქვი−ა ნე−ტავ?
შენ ღვთა−ე−ბა ხარ მი−უ−სა−ფა−რი,
მო−ცი−ქუ−ლი ხარ უფ−ლი−სა ზე−ცად..

რა ლა−მა−ზი ხარ,
რა−ა ლა−მა−ზი?
ზე−ცის ცრემ−ლი ხარ მო−სუ−ლი ქვეყ−ნად,
პირს საკ−მე−ვე−ლი გა−და−ნა−დე−ნი,
და წილ−ნა−ყა−რი ღვთისმ−შობ−ლის ხვედ−რად.

დი−ა−დო, შენ−ზე ლე−გენ−დებს თხზა−ვენ,
დე−და−ო ჩვე−ნო, ჩაგ−რულ−თა რწმე−ნავ,
რა ლა−მა−ზი ხარ,
ამ სილა−მა−ზით,
ო−დით−გან გდევ−და ღა−ლა−ტი, წყევ−ლა−ა−ა..

რა მდი−და−რი ხარ,
ა−სე მდი−და−რი,
რწმე−ნით, სი−უხ−ვით ვინ ა−რის ნე−ტავ?
რა ა−მა−ყი ხარ,
რა ლა−მა−ზი ხარ,
რა მდი−და−რი ხარ,
ქართ−ველ−თა კე−რავ.