შემოდგომა

ა−სე ნელ-ნელა,
ა−სე ტა−ა−ტით,
შე−მოდ−გო−მის მწუხრს ყვით−ლობს ბუ−ნე−ბა,
ოქ−როს−ფერ ფოთ−ლებს ქა−რი ნა−ნა−ვით,
მი−ე−რე−კე−ბა ცა−ში გუნ−დე−ბად..

გა−და−იკ−რი−ფა ცა−ზე ღრუ−ბე−ლი,
მზეც ა−ღარ მზე−ობს,
სით−ბო ხუნ−დე−ბა,
ცა−ში ფრინ−ველ−თა რე−გა−ლი−ე−ბი,
მთა-ბარს ტო−ვე−ბენ,
ერ−თად გუნ−დე−ბად..

ხის შიშ−ველ ტო−ტო−ებს უკ−ვე ცახ−ცა−ხით,
ძირს და−უხ−რი−ათ თა−ვი მწუხ−რე−ბად,
მი−წუ−რულ დღე−ებს შე−მოდ−გო−მისას,
სევ−და კი ა−რა, ღი−მი უხ−დე−ბათ.