გაზაფხულის მზე

,,ცა−ზე ყვით−ლად გა−ვარ−ვარ−და,
ზამთ−რის შემ−დეგ მზე ელ−ვა−რე,
ჩიტ−მა ჭიკ−ჭი−კით გვა−ხა−რა,
,,გა−ზა−ფხულ−და, ვარ მღელ−ვა−რე!“
გა−ყი−ნუ−ლი ბა−ლა−ხე−ბი,
წელ−ში ნა−ზად სწორ−დე−ბი−ან,
მწვა−ნე ხას−ხასს ა−პი−რე−ბენ,
და მი−წის პირს შორ−დე−ბი−ან.
თბი−ლი ქა−რი მოჰქ−რის ნე−ლა,
ა−ხალ ამ−ბებს წერს ფოთ−ლებ−ზე,
გა−ზა−ფხუ−ლის მა−ხა−რობ−ლებს,
ე−ლო−დე−ბა ტყის ქოთ−ნებ−ზე.