გაზაფხული

ყი−ნუ−ლი დად−ნა, იღ−ვი−ძებს
ვე−ლი დი−დი ხნის მძი−ნა−რე,
ტყე ი−ფურჩქ−ნე−ბა, იშ−ლე−ბა,
მოსჩ−ქეფს წყა−რო და მდი−ნა−რე.

ცა მო−კამ−კა−მებს, ლურჯ−დე−ბა,
დად−გა და−რე−ბი მზი−ა−ნი,
მწვა−ნედ ბი−ბი−ნებს მინ−დო−რი
მადლიან-ბარაქიანი.

ზედ დას−ჭიკ−ჭი−კებს მერ−ცხა−ლი
მალ−ხა−ზი, მა−ლიფრ−თი−ა−ნი.
ტო−რო−ლა და−უ−ზა−რე−ლი
და მუ−დამ ხა−ლი−სი−ა−ნი.

მო−სურ−ვე−ბი−ათ სამ−შობ−ლოს
ნახ−ვა შო−ში−ებს, გვრი−ტებ−სა,
მო−სულ−ნი ჟივილ-ხივილით
სა−ლამს აძ−ლე−ვენ ჩი−ტებ−სა.