უთხრა ინამ ლოკოკინას

-მთე−ლი ზამ−თა−რი რომ გძი−ნავს,
ძი−ლის−გუ−და ლო−კო−კი−ნავ,
გა−ზა−ფხულ−და, გა−იღ−ვი−ძე,
დათ−ბა, არც თოვს, ა−ღარც ყი−ნავს.

ა−მოძ−ვე−რი მაგ მი−წი−დან,
ა−მო−გასწ−რო ყო−ჩი−ვარ−დამ,
ჭი−ა−მა−ი−ებს და პეპ−ლებს
ბაღ−ში ცეკ−ვა გა−უ−მარ−თავთ!

კვერ−ცხე−ბი გაქვს და−სა−დე−ბი,
რა−ღას ე−ლი, შე−ხე ფუტ−კარს?!
მზემ და−ათ−ბო ეზო-კარი,
მაგ მი−წა−ში რო−გორ სუნთ−ქავ?

-შვი−ლებს ვუვ−ლი, გა−ნა მძი−ნავს,
ფეს−ვის ჰა−მაკს ვურ−წევ, ი−ნა!
ნი−ჟა−რებ−საც ჩა−ვაც−მევ და
მო−გიყ−ვან ბევრ ლოკოკი−ნას.