გოგჩა

გოგ−ჩა, ტბა ვრცე−ლი, ხმო−ვა−ნე−ბით ზღვი−სა მბა−ძა−ვი,
ო−დეს−მე ზვირთ−თა აღ−ქა−ფე−ბით ჰღე−ლავს მრის−ხა−ნედ;
ზოგ−ჯერ, ვით ბრო−ლი გულ-უბრყვილო, წმინ−და, უძ−რა−ვი,
თვის შო−რის ჰხა−ტავს ცი−სა ლაჟ−ვარდს და მთა−თა მწვა−ნეთ.
მაგ−რამ ნაქ−ცევ−ნი მის−თა კი−დეთ ძა−ძით მმოს−ველ−ნი,
საგ−ლო−ვო ნაშთ−ნი შე−ნო−ბა−თა კვლავ ე−რო−ვან−თა,
სად ჰყვა−ვე−ბუ−ლან დი−დე−ბუ−ლად ქა−ლაქ−ნი ვრცელ−ნი
და სად დღეს ვჰხე−დავთ ო−დენ ბუ−თა და ნა−ტა−მალ−თა. -
ჭმუნ−ვა−თა თვის−თა მნახ−ველ−თა−ცა ა−ზი−ა−რე−ბენ
უ−და−ბუ−რე−ბა, მჩუ−მა−რე−ბა, არა-რაობა.
თვალ−სა და გულ−სა კაცი−სასა სევ−დით ავ−სე−ბენ,
და უ−ნებ−ლი−ეთ წარ−მოდ−გე−ბა ოხვ−რით ეს გრძნო−ბა:
ა−ჰა, პა−ლატ−თა დი−დე−ბულ−თა ნგრე−უ−ლი ნაშ−თი.
ა−ჰა, ქა−ლაქ−თა ჩი−ნე−ბულ−თა ხვედ−რი უ−ცი−ლო,
ა−ჰა, ჩვე−ნი−სა მო−მავ−ლი−საც ნამდ−ვი−ლი ხა−ტი;
მხო−ლოდ აწმ−ყო−ზე რას დაბ−მულ−ხარ, ხედ−ვავ ბრმო−ბი−ლო!

ე−სე კა−მა−რა ძლივ საც−ნო−ბო ყო−ფილ ტა−ძა−რად,
სად კვლავ მე−ფე−ნი მო−წი−წე−ბით იდ−რეკდ−ნენ მუხლ−თა,
სად ღვთის დი−დე−ბა მორწ−მუ−ნე−თა ეს−მო−დათ მტკბა−რად,
და ცი−სა მი−მართ გრგვინ−ვი−დი−ან ხმა−ნი ფსალ−მუნ−თა, -

დღეს ეს ნაქ−ცე−ვი, სა−ხი−ე−რად მაჩრ−დი−ლო−ბე−ლი,
ჰხე−დავს თვის ქვე−შე დამ−ჩოქ−ვე−ლად ო−დენ პი−რუ−ტყვთა,
ზოგ−ჯერ ნა−დირ−თა, ზოგ−ჯერ მხეც−თა, და ხან წარმვ−ლე−ლი
მუნ შე−ა−ფა−რებს სა−ქო−ნელ−თა, შო−რით ზი−დულ−თა!

ეს გრო−ვა ქვა−თა სა−ხე შლი−ლის ო−თხკუ−თხე−დი−სა
ად−გილ არს, სა−და სა−ვაჭ−რო−ნი მდიდ−რად წყო−ბი−ლან;
სო−მეხ−ნი, მხნე−ნი ხე−ლო−ვან−ნი მომ−გებ−ლო−ბი−სა,
პირ−სა ქვეყ−ნი−სას ა−მა საქ−მით ად−რივ ცნო−ბი−ლან.

მა−შინ მათ შო−რის ხშირ ყო−ფილა ქუ−რურ−თა მქო−ნე
არა-თუ ვერ−ცხლით, ნდო−ბი−თა−ცა ყოვ−ლად მდი−დარ−ნი.

აწ მტვრად აღგ−ვი−ლან ი−გი ძა−ლი და ი−გი ღო−ნე;
მათ−თა განთქ−მულ−თა შეძ−ლე−ბა−თა წარშ−ლი−ან კვალ−ნი!

მი−ხე−დე ა−მა ვრცელ−სა ვა−კეს ქვა-ყრილსა ბნე−ლად,
კვლავ ას−პა−რეზ−სა, სად ჰქო−ნი−ათ ტა−იჭ−თა სრბო−ლა,
ჩოგ−ნით ტა−ცე−ბა ჭაბუკ-მხედართ გა−მო−საც−დე−ლად,
შუბ−თა ტრი−ა−ლი, ჯი−რითთ ტყორც−ნა და ი−სართ სრო−ლა.

ერთგ−ზის ე−სეცა ქვა−ნი შავ−ნი, დღეს და−ხავ−სილ−ნი,
ურ−თი−ერთ−თა−ნა კავ−ში−რო−ბით ა−მაღლებულან;
მკუთვ−ნელ−ნი მათ−ნი, ბედ−ნი−ერ−ნი და კმაყო−ფილნი,
ო−დეს−მე მათ−ში გან−ცხრო−მი−ლან და განშ−ვე−ბუ−ლან.

ა−ქა−ცა მჯდა−რა ძა−ლი მა−ღალს ტახტ−სა ა−მაყად,
წყა−ლო−ბა−თა და რისხ−ვის ფრქვე−ვით მმართ−ვე−ლი ერ−თა;
ა−ქაც უღრღ−ნი−ათ შურ−სა, მტრო−ბას გუ−ლე−ბი ხარ−ბად;
ტრფი−ალ−ნი ა−ქაც შემსჭ−ვალ−ვი−ან კვლავ ერთ−მა−ნერთ−თა.

რავ−დენთ ბა−ნო−ვანთ შვე−ნე−ბა−ნი ახ−ლად მშლი−ლობ−ნი
ჭავ−ლის სიწ−მინ−დეს მი−უ−ზი−დავს ნა−პირს ამ ტბი−სას;
ვარდ−ნი, ზამ−ბახ−ნი და მი−ხაკ−ნი, და გიშ−რის მ−წყობრ−ნი
რავ−დენგ−ზის ტურ−ფად გარ−დუ−ღი−ა სარ−კე−სა წყლი−სას.

რავ−დენგ−ზის მთვა−რეს, თავ-მომწონეს მათ−თან შთა−ხედ−ვით,
უგრძნ−ვი−ა თვი−სი ჩაგრულ-ყოფა და მოღ−რუბლ−ვი−ლა!
მაგ−რამ რა?!. დრო−სა მსრვე−ლის ცე−ლით, ყოვლ−თა წარ−წყმე−დით,
ცი−ურ−თა მჯო−ბი მშვე−ნებ−ლო−ბაც სხვა−თებრ მოსთვ−ლი−ლა!.