ჩემს მინერვას

სიბრძ−ნი−სა ღმერ−თო! მე შე−ნი სა−ხე
ყველ−გან თან მსდევ−და გუ−ლი−სა მა−ხე;
მე−ოც−ნე−ბო−და ვით ალ−ვი−სა ხე;
ელ−ვად, მნა−თო−ბად გულს დავისა−ხე.

სატრ−ფო−ო! ვარ−დი, ნა−მით დამტკ−ბა−რი,
ვნა−ხე შლი−ლობ−და, ა−მოდ მ−წყა−ზა−რი,
კრთოლ−ვი−და, მქრქალ−სა ცა−ზედ ცის−კა−რი,
ვსთქვი: არც ეს ა−რის მი−ნერ−ვას და−რი.

ვრბო−დე უ−დაბ−ნოდ, - ტევრ−თა ბურ−ვილ−თა,
დევ−ნი−ლი ა−ლით ჩემ−თა სურ−ვილ−თა,
ვის−მენ−დი გლო−ვას ბულ−ბულთ ურ−ვილ−თა
და წყა−როთ კვნე−სას, ვსე−ბად წყურ−ვილ−თა.

წარ−მო−ვიდ−გენ−დი შენ−სა მზე−ო−ბას:
მა−ღალს მაგა−ლითს, ტურ−ფას ზნე−ო−ბას;
წმი−დას სიყ−ვა−რულს, მის სიტკ−ბო−ე−ბას,
ას−პე−რე−ზო−ბას, ტრფო−ბით მხნე−ო−ბას.

შე−ნი ტრფი−ა−ლი მქმენ უძ−ლე−ვე−ლად;
კეკ−ლუცთ და−ჩაგ−რულთ პა−ტი−ვის მცვე−ლად,
სიბრძ−ნის მსა−ხუ−რად, სი−მართ−ლის მთქმე−ლად
და წმი−დის მცნე−ბის თავ შემ−წირ−ვე−ლად.

ვრბო−დი საკვ−და−ვად ბრძო−ლი−სა ვე−ლად;
გულ−სა შენ მქონ−დი და ხრმა−ლი ხე−ლად;
შე−ნი ცი−ა−ლი მზე−ებრ, დამწვე−ლად
წამს მო−მელ−ვის ცრემლთ და−საღვ−რე−ლად.

მე შე−ნი სიბრძ−ნე მიყ−ვარს და მრწმე−ნა,
ი−ნე−ბე ჩემ−ზედ შუ−ქიც მო−ფე−ნა,
ა−ხალ ა−ხალთა ნა−თელ−თა ჩე−ნა,
ლხი−ნის და ჭი−რის გულ გრი−ლად თმე−ნა;

ტურ−ფასა ვარ−დის სა−ბაღ−ნა−რო−სა,
გულ−სა ე−კალ−მან ვით−ღა მნა−რო−სა;
ან რათ ვემს−გავ−სო რხე−ულს სა−რო−სა,
ან ცრემ−ლი რად ვრთო მჩქეფრ−სა წყა−რო−სა.

მაგ−რამ ა−ქა−ცა, მი−და−მოს ა−რეს,
არ ვი−ცი, რისთ−ვის ვღვრი−დი ცრემლს მწა−რეს;
თვით ტო−ლებ−ში−აც ლხი−ნად მჯდომა−რეს
მზი−დავ−და მწვე−ლი ფიქ−რი თვის მხა−რეს...

ღმერ−თავ!. სად ა−რად შენ მაქვნ−დი მა−რად;
დი−ლად სა−და ა−რად მნა−თობ−თა და−რად
ელ−ვა−რებ ბა−რად, მთის გასაკმა−რად;
სურ−ნელ სუმ−ბუ−ლად, სატრ−ფოდ საკმა−რად...

ბრო−ლი ფი−ქა−ლობ, კეკ−ლუ−ცად ქა−ლობ,
ბულ−ბუ−ლებრ გა−ლობ, წინ−წი−ლათ ძა−ლობ,
ძვირ−ფა−სად თვა−ლობ, კრთო−ლავ, ცი−ა−ლობ,
სხი−ვით მამთვ−რა−ლობ, მწვე−ლობ მით ა−ლობ...

შენს ჯაჭვს ნუ ამხს−ნი; გრძნო−ბით ნუ დამხს−ნი;
თუ კვა−ლად მტერს დამხს−ნი; მახ−ვილს ნუ შამხს−ნი;
მჭევრთ-ქმანი წამსხ−ნი; სიბრძ−ნით ა−მიხს−ნი:
ჰაზრ−ნი გა−მიხს−ნი, მით ბნელ−სა მამხს−ნი.