წუ−ხელ არ მო−ის−ვე−ნა,
იჭ−რი−ჭი−ნა ჭრი−ჭი−ნამ,
ტყე ა−იკ−ლო, გა−ერ−თო,
რო−გორც მოეჭრიჭინა.
მაგრამ, რო−ცა გა−თენ−და
და ამ−ღერ−და ბულ−ბუ−ლი,
ჭრი−ჭიმ, არ გა−ვი−გო−ო
ა−რა−ვი−სი ჩურჩული.
ღამე თეთ−რად ვა−თი−ე,
გიმ−ღე−რო−დით ნა−ნებ−სო,
ახ−ლა, ნე−ბა ი−ბო−ძეთ,
ძი−ლი მეც მა−ცა−ლე−თო!