კეკე-ბეკე

კე−კე ბე−კე მი−იწ−ვი−ეს
და−ბა−დე−ბის დღე−ზე,
სი−ხა−რუ−ლით არ შე−ეძ−ლო
ფიქ−რი სხვა რა−მე−ზე.

დე−დი−კო−მაც გა−მოპ−რან−ჭა,
მი−ა−ცი−ლა კარ−თან,
და−ა−რი−გა: "არ ი−ცელ−ქო,
მო−ი−ქე−ცი კარ−გად".

წვე−უ−ლე−ბის შუ−ა−გულ−ში
იდ−გა დი−დი ტორ−ტი,
მორ−თუ−ლი−ყო უ−ამ−რა−ვი
ყვა−ვი−ლით და ტო−ტით.

ი−უ−ბი−ლა−რი ბა−ჭი−ა
სტუმ−რებს მას−პინძ−ლობ−და,
თა−ვი−სი ლა−მა−ზი ტორ−ტით
დი−დად ა−მა−ყობ−და.

კე−კე-ბე−კე დარ−ბო−და და
აქეთ-იქით ხტო−და,
წინ რას და−ე−ჯა−ხე−ბო−და,
სუ−ლაც არ ფიქ−რობ−და.

მე−რე კი რაც და−ე−მარ−თა,
ვერ მოვყ−ვე−ბი წყნა−რად:
ბა−ჭი−ას ტორტს შე−ე−ჯა−ხა,
გა−და−ა−ყი−რა−ვა.

მო−უ−ლოდ−ნელ ხმა−ზე ყვე−ლა
უ−ხერ−ხუ−ლად შეც−ბა,
ი−უ−ბი−ლა−რი ა−ტირ−და,
ბე−კეკინას შერ−ცხვა.

ა−სე ი−ცის და−რი−გე−ბის
შე−უს−რუ−ლებ−ლო−ბამ,
მე−ტის−მეტ−მა სი−ცელ−ქემ და
და−უ−ჯე−რებ−ლო−ბამ.