თავნება დაიკო

მე მყავს ო−რი და−ი−კო,
ერ−თი ჩემ−ზე პა−ტა−რა,
თუმ−ცა დიპ−ლო−მა−ტი−ა,
მის ჭკუ−ა−ზე მა−ტა−რა.
კარ−თან კოც−ნით მა−ცი−ლებს,
სკო−ლა−ში რომ მივ−დი−ვარ,
„კე−ვას“ ხომ მო−მი−ტა−ნო,
შენ ხომ უკ−ვე დი−დი ხარ?
დაბ−რუ−ნე−ბულს, ღი−მი−ლით,
ი−სევ კარ−თან დამხვ−დე−ბა,
ყელ−ზე შე−მო−მეხ−ვე−ვა,
ჩამრ−ჩურ−ჩუ−ლებს: -„რა ხდე−ბა?
„კე−ვა“ ხომ მო−მი−ტა−ნე?
ხომ არ და−გა−ვი−წყდა−ო?
ო−ღონდ ჩუ−მად მო−მე−ცი,
გაბ−რაზ−დე−ბა დე−და−ო.“
თუ კი არ მო−ვუ−ტა−ნე,
არც კი მო−მე−კა−რე−ბა,
სურ−ვილს ყვე−ლა ვუს−რუ−ლებთ
და იზრ−დე−ბა თავ−ნე−ბა.