მია და ფისუნა

კა−ტამ ჩე−მი სა−ხე−ლი
ხე−დავთ, რო−გორ ის−წავ−ლა?
უ−ცებ და−ი−მახ−სოვ−რა,
გა−ნა ბევ−რი იწ−ვა−ლა?
სად−მე თუ კი დამ−ლან−და,
და−იკ−ნავ−ლებს: - მი−ა−ო,
და−ძა−ხე−ბად ვღე−ბუ−ლობ,
დე−დამ: - ა−რა, ში−ა−ო.
ა−სე მე ხომ მე−ძა−ხი? -
შე−ვე−კი−თხე ფი−სუ−ნას,
კუ−დი მიგრიხ-მოგრიხა,
ფეხ−ზე მო−მეგ−ლა−სუ−ნა.
- მი−ავ, კი, შენ გე−ძა−ხი,
სა−ხე−ლი არ მეშ−ლე−ბა
და ა−მისთ−ვის ძვირ−ფა−სო,
ცო−ტა რძე არ მერ−გე−ბა?
ლამ−ბა−ქი სულ ა−ვუვ−სე,
ცო−ტა რა−ღას მიქ−ვი−ა,
ხომ ჭკვი−ა−ნი ფი−სო მყავს?
ტყუ−ი−ლად არ მი−ქი−ა.