წიწილა

და−ი−კარ−გა წი−წი−ლა,
დარ−ბის წიავ-წიავით,
მოყ−ვი−თა−ლო ბუმ−ბუ−ლებს
უფ−რი−ა−ლებს ნი−ა−ვი.
ა−ქეთ კრუ−ხი ქოთ−ქო−თებს,
ჰკი−ცხავს თა−ვის პა−წი−ას
-ალ−ბათ ე−ზო არ ე−ყო და
ქუ−ჩი−სა−კენ გას−წი−ა.
-ა−დე მუ−რა, მიშ−ვე−ლე,
მა−პოვ−ნი−ნე წი−წი−ლა,
ალ−ბათ უკ−ვე სხვა კრუხ−მა
ი−პო−ვა და იშ−ვი−ლა...
ე−ძებს მუ−რაც ერთ−გუ−ლად,
ქუ−ჩის ბო−ლოს მი−აგ−ნო,
ძა−ა−ნაც არ უ−ცე−მი−ა,
მხო−ლოდ თა−თი მი−ა−დო.
შე−მო−უძღ−ვა ე−ზოში,
დად−ნა კრუ−ხი ცრემ−ლე−ბად,
-გე−ნაც−ვა−ლოს დე−დი−კო-
წი−წილს თავ−ზე ევ−ლე−ბა.
შე−ი−ფა−რა ფრთე−ბის ქვეშ,
გუ−ლი უ−ცემს ძა−ლუ−მად,
წრი−პა თვა−ლებს ა−პა−რებს
ქუ−ჩი−სა−კენ მა−ლუ−ლად.
მაგ−რამ სად გა−იქ−ცე−ვა?
მუ−რა დარ−ბის ვე−ნახ−ში,
გუ−ლისყურით და−რა−ჯობს
გა−ხა−რე−ბულ დედა-შვილს.