ყველას თავისი დედიკო უყვარს

ყვე−ლას თა−ვი−სი დე−დი−კო უყ−ვარს,
წი−წი−ლას - კრუ−ხი, ბე−ღუ−რა - ბარ−ტყებს,
კნუტს - კა−ტა, კო−ზაკს - ზან−ტი აქ−ლე−მი,
დე−და არ−წივ−ზე გიჟ−დე−ბა მართ−ვე.

ბა−ხა−ლებს უყ−ვართ დე−დი−კო ყვა−ვი,
მე−რე რა მოხ−და, თუ−კი ყრან−ტა−ლებს,
სა−მა−გი−ე−როდ კარ−გი დე−დაა,
შვი−ლებს სულ ფრთე−ბის−გულ−ზე ა−ტა−რებს.

ბო−ჩო−ლას უყ−ვარს დე−დი−კო ძრო−ხა,
ლეკ−ვებს - მე−ლი−ა, ძაღ−ლი და მგე−ლი,
თან ი−სე უყ−ვართ, ი−სე ძა−ლი−ან,
ხან−და−ხან თვალ−ზე ად−გე−ბათ ცრემ−ლი.

ფუმ−ფუ−ლა ცხვა−რი უყ−ვარს ბე−კე−კას,
თხა - თი−კანს, ხო−ხობს თან დას−დევს ლა−პი,
ყურ−ში გე−ტყვით და იმ უ−სა−ძაგ−ლეს
დე−და ვირ−თხა−ზეც გიჟ−დე−ბა ღლა−პი.

ბოკვ−რებს დე−დი−კო ლო−მე−ბი უყ−ვართ,
გო−ჭებს - მსუ−ქა−ნა დე−დი−კო ღო−რი,
დი−დი ამ−ბა−ვი, თუ−კი ყო−ველ−დღე
და−თხუპ−ნუ−ლი−ა ტა−ლახ−ში გორ−ვით.

ბა−ჭი−ას უყ−ვარს დე−და კურ−დღე−ლი
მის თათ−ზე უ−დევს ძი−ლის დროს თა−თი,
სულ ღიპ−ზე ჰკოც−ნის სიყ−ვა−რუ−ლის−გან
ბელს ი−სე უყ−ვარს დან−და−ლა დათ−ვი.

ყვე−ლას თა−ვი−სი დე−დი−კო უყ−ვარს,
ჩო−ჩორს ვი−რი და წრუ−წუ−ნას თაგ−ვი,
მე ჩე−მი თბი−ლი დე−დი−კო მიყ−ვარს,
ის ა−რის ქვეყ−ნად ყვე−ლა−ზე კარ−გი.