ეზო

მზი−ა−ნი დღე ი−ყო გუ−შინ,
გვა−ქე−ზებ−და ე−ზოს ნუ−ში
და−ბე−რი−ლი კვირ−ტე−ბით:
-მი−დით, გა−ნიტ−ვირ−თე−ბით,
მო−წყე−ნი−ლი ნუ ხარ−თო,
რას დამდ−გარ−ხართ უქ−მა−დო,
რას ა−ცე−ცებთ თვა−ლებ−სო,
სწრა−ფად გა−ით−ვა−ლე−თო,
ა−ი, ჩე−მი ლიბ−რე−ტოც: -
ერ−თუთს შე−ე−ჯიბ−რე−თო.
საქ−მეს თა−ვი მო−ე−ბა,
იქ−ცა სპორ−ტულ მო−ედ−ნად
ე−ზო ნა−ფუს−ფუ−სე−ბი-
ა და ბ კორ−პუ−სე−ბის
და−ვი−ყა−ვით გუნ−დე−ბად,
ვინ ტა−შისკვ−რას უნ−დე−ბა,
და−დის ფარ−თი−ფურ−თე−ბით,
ვინ მე−ტო−ქეს კა−ლათ−ში
ჩა−უ−ყა−რა ბურ−თე−ბი;
ვინ სიმ−ძი−მე ას−წი−ა,
გა−იტანა ვინ გო−ლი,
ვინ „ლელო“ და−ა−მი−წა,
ვინ ტკეპ−ნა ფუ−ჭად მო−ლი.
ბო−ლოს ი−ყო კვარ−ცხლბე−კი
და მედ−ლე−ბის ტრი−ა−და,
ჟი−უ−რიმ შეგ−ვი−ჯა−მა
ე−ზოს ო−ლიმ−პი−ა−და.