Ძაღლი და სანდრო

ჩემთ−ვის არ აქვს მნიშვ−ნე−ლო−ბა,
ვინ ხარ, ან−და რა ჯი−შის.
წა−მო ჩემ−თან ვი−მე−გობ−როთ,
და და−ვი−წყოთ ვარ−ჯი−ში.

დე−და−ჩე−მი კე−თი−ლი−ა.
ყვე−ლას უხ−ვად ა−პუ−რებს.
და−ბა−დე−ბის დღე−ზე, ვი−ცი,
და−გი−ცხობს ხაჭა−პუ−რებს.

დი−ლით ერ−თად გა−ვიღ−ვი−ძებთ,
Მარ−ტო არ ვიქ−ნე−ბი ღა−მით,
ხან−დახან თუ ბევრს ი−ყე−ფებ,
Გა−ნა რა შავ−დე−ბა ა−მით.

დე−დამ მი−თხრა, მე−გო−ბა−რი
უნ−და ი−ყოს სულ სან−დო.
სახ−ლი−სა−კენ ძაღლ−თან ერ−თად,
მი−ა−ბი−ჯებს დღეს სანდ−რო