ზურიკელა

ზუ−რი−კე−ლამ მო−ი−კი−და
ზურგ−ზე თა−ვის დი−დი ჩან−თა,
ზედ კა−რა−ვი ჩა−მო−კი−და
Ფე−ხე−ბიც კი არ უ−ჩან−და.

ცუ−გაც უ−მალ და−ე−დევ−ნა
სი−ხა−რუ−ლით არ და−ზარ−და,
ბიჭს გა−ნა რას და−მად−ლი−და,
მან ხომ უ−ბე−ში გა−ზარ−და.

მე−გობ−რებ−მა ღი−ა ცის ქვეშ
უ−ცებ გა−შა−ლეს კა−რა−ვი,
ძაღ−ლის ში−შით ა−რის ვინ−მე
ღა−მით მათ−თან შემ−პა−რა−ვი?

ძაღლ−მა უ−თხრა: - ბი−ჭო შე−ნი
მეც მაქ ი−მე−დი და ნდო−ბა,
მე იმ ძმო−ბას რა ვუ−თხა−რი,
ძაღ−ლი კაცს რომ არ ენდო−ბა.