მეგობრები წაიჩხუბნენ

ეს ამ−ბა−ვი მოხ−და ტყე−ში...
ტყე არც ი−სე უღ−რა−ნი−ა,
ა−ლაგ- ა−ლაგ პან−ტის ხე დგას,
უფ−რო მე−ტად ,მუხ−ნა−რი−ა,
თუ ჭა−ლის−კენ ჩა−უყ−ვე−ბით,
იქ მა−ჟა−ლოც უ−რე−ვი−ა,
თხი−ლე−ბი ხომ უ−ლე−ვი−ა.
ჰო−და, ერ−თხელ, პა−ტა−რე−ბო,
(გე−ტყვით ,სა−ნამ და−ი−ძი−ნებთ),
რა ამ−ბე−ბი დატ−რი−ალ−და
ამ მშვე−ნი−ერ ჭა−ლის პირ−ზე.
შე−მოდ−გო−მა იდ−გა ტყე−ში -
ქარ−ვაჭ−რე−ლი , ტკბი−ლი, მსუ−ყე,
თხი−ლიც მწიფ−და,
წაბ−ლიც მწიფ−და,
ვერ ნა−ხავ−დით ერთ−საც ფუ−ყეს...
და ერთ დღე−საც ( ა−ღარ მახ−სოვს
შა−ბა−თი თუ კვი−რა ი−ყო),
გვა−რი−ა−ნად იწ−ვი−მა და
ის-ის ი−ყო გა−და−ი−ღო,
რომ უ−ეც−რად მე−ზობ−ლებ−ში
ულ−მო−ბე−ლი ა−ტყდა ბუნ−ტი...


იქ რომ ტკბი−ლი პან−ტა მწიფ−და
და ცვი−ო−და პან−ტა-პუნტით,
ზღარბ−მა ტა−სომ და−ი−ჩე−მა:
,,ჩი−რი ი−ცის დე−და−ჩემ−მა ,
ი−სეთი რომ, არ−ნა−ხუ−ლი,
ამ ხის ახ−ლოს ა−რა ვნა−ხო
მე ა−რავის ნა−ფე−ხუ−რი!.”
იქ რომ მუ−ხა ხრი−და ტო−ტებს,
რკო რომ ეს−ხა ა−თი ფუ−თი...
გარს უვ−ლი−და ბე−ლი ვა−სო
ცქმუტ−ვი−თა და
ფა−თი-ფუ−თით:
,,დე−დამ უნ−და და−მიმ−ზა−დოს
სა−ა−ხალწ−ლოდ ბა−ტი−ბუ−ტი,
ეს რკო მარ−ტო ჩე−მი−ა და
არ გა−ბე−დოთ მისვ−ლა ახ−ლოს,
ი−ცო−დეთ , რომ მაგ−რად ვბეგ−ვავ,
ა−ბა, ვინ−მემ ხე−ლი ახ−ლოს!”
ზღარ−ბი ტა−სო, ბე−ლი ვა−სო,
ციყ−ვი ლო−ლა, გო−ჭი კო−ლა
ვერ შე−თანხმდ−ნენ ვე−რაფ−რით და
გა−ი−მარ−თა ო−თხთა ბრძო−ლა...


ზღარ−ბი თვლი−და ეკ−ლის ნემ−სებს,
ა−ბა, ერ−თი... ა−ბა, ო−რი!
ლო−ლას კუ−დი ა−ე−ჩე−ჩა,
შუბლ−ზე ჰქონ−და დი−დი კო−პი.
გო−ჭი კო−ლა სულ გა−გიჟ−და,
დინ−გით და−ამტვ−რი−ა გო−ბი.
ბე−ლი ვა−სო ბურ−დღუ−ნებ−და,
რკო−ებს ფშვნი−და ო−რი ტო−რით,
ი−ყო თრთო−ლა, წრე−ზე რბო−ლა,
კაკ−ლი−სა და თხი−ლის სრო−ლა.


ბო−ლოს ყვე−ლა და−ი−ღა−ლა,
ა−ბა, ჩხუ−ბი ვის არ დაღ−ლის?!
სა−თა−მა−შო მდე−ლო−სა−კენ
გა−ა−პა−რეს ჩუ−მად თვა−ლი.
პირ−ველს ტა−სოს გა−ე−ცი−ნა,
მე−რე ვა−სოს , მე−რე კო−ლას
და ღი−მი−ლის ნა−პერწ−კალ−მა
ბო−ლოს ლო−ლაც აი−ყოლა...
სი−ცი−ლი ხომ ყვე−ლა წყე−ნის
წა−მა−ლი−ა ჯა−დოს−ნუ−რი ,
ჰო−და, უ−ცებ მე−გობ−რებ−მა
მო−იბ−რუ−ნეს ი−სევ გუ−ლი.
კვლავ ერთ−მა−ნეთს გა−უ−წო−დეს
ჯერ ხე−ლი და მე−რე ხი−ლი,
,,ჭირ−სამც წა−უ−ღი−ა ჩი−რი,
ა−ჰა, შენ და ა−რა მე−ო...
თუ უთქ−ვე−ნოდ ვჭა−მო რა−მე,,
ი−ყოს ჩემთ−ვის ა−რამიო...”
ა−ხალ წლამ−დე გა−ის−მო−და
ტყე−ში მა−თი შეძახი−ლი...

* * *
ყველ−გან მუ−დამ ლხი−ნი ი−ყოს,
ჭირ−სამც წა−უ−ღი−ა ჭი−რი.
მე ა−რაგვზე ჩა−ვი−ა−რე,
არც ნა−პი−რი, არ−ცა ძი−რი.
სა−ბანში რომ ჩა−ვი−ჭყი−ტე-
უკ−ვე მოსული−ყო ძი−ლი..