ცამეტი წლის ხარ

ცა−მე−ტი წლის ხარ და შე−ნი ტყვე−ა
ჭა−ღა−რა გუ−ლის ზმა−ნე−ბა ა−ვი, -
ჩა−ა−წყვეთ რიგ−ში ცა−მე−ტი ტყვი−ა,
ცა−მეტ−ჯერ უნ−და მო−ვიკ−ლა თა−ვი!

გა−ივ−ლის კი−დევ ცა−მე−ტი წე−ლი,
მო−ახ−ლოვ−დე−ბა გზა ოც−და−ექვ−სი,
მო−ცე−ლავს მა−ღალ ზამ−ბა−ხებს ცე−ლი,
ა−ტირ−დე−ბა დრო და ჩე−მი ლექ−სი.

ოჰ, რო−გორ მი−დის ა−ხალ−გაზრ−დო−ბა -
და−უნ−დო−ბე−ლი სურ−ვი−ლი ლო−მის!
და ყო−ვე−ლი−ვე რო−გორ ნაზ−დე−ბა,
რო−ცა ახ−ლო−ა მზე შე−მოდ−გო−მის.