კ - ოდალა

ა−კა−კუ−ნებს კო−და−ლა,
კაკ-კუკ, კაკ-კუკ, კა-კა-კა...
ის ტყის სა−ნი−ტა−რი−ა,
დროს ტყუ−ი−ლად არ კარ−გავს:
- ქალ−ბა−ტო−ნო ა−კა−ცი−ა,
თბი−ლად რა−ტომ არ გაც−ვი−ათ?!

- მტკი−ვან ფესვ−ზე მა−ლა−მო,
სულ მთლად გა−რე−ცხი−ლა,
ა−ხალ სალ−ბუნს და−გა−დებ,
მე−გო−ბა−რო რცხილა!“

ჩა−მო−უფ−რენს ყვე−ლა ხეს,
დი−დი−ა თუ პა−ტა−რა,
ზუს−ტად ი−ცის ჭი−ე−ბი
სად იქ−ნე−ბა, სად ა−რა.

დაჰყ−ვე−ბი−ან კარ−და−კარ,
კირ−კი−ტა და კა−კა−ჩა,
გვინ−და ხე−ზე კა−კუ−ნი
ჩვენც ვის−წავ−ლოთ კარ−გა−და.