მამიკომ მიშველა

ყო−ჩი−ვარ−და, ენ−ძე−ლა,
ი−ა, ერ−თი ცი−და,
სარ−ვა−მარ−ტოდ დე−დისთ−ვის
მსურ−და მო−მე−ზი−და

მიწი−ანად, დავრ−გავ−დი,
დე−დის გა−სა−ხა−რად,
მაგ−რამ შვიდ−ში გა−თოვ−და,
მი−წა და−ი−ფა−რა.

ცხე−ლი წყა−ლი თერ−მო−სით
წა−მო−ვი−ღე ბევ−რი,
რომ გა−მედ−ნო თოვ−ლი,
ახ−ლა ჩე−მი მტე−რი.

და−ვას−ხი და თოვ−ლი
კი და−ვად−ნე მართ−ლაც,
მაგ−რამ ყვა−ვი−ლე−ბი...
უკ−ვე დამჭკ−ნარს ჰგავ−და.

თვალცრემლი−ანს იქ, ტყე−ში
თავს და−მად−გა მა−მა:
-ყვა−ვი−ლე−ბი ამ ცხელ წყალს
გა−უძ−ლებდ−ნენ გა−ნა?

გე−ყო, ნუ−ღარ სლუ−კუ−ნებ,
უკ−ვე რა−ღას შვე−ლი?
ქოთ−ნის ყვა−ვილს გი−ყი−დი,
ის ა−ჩუ−ქე ნე−ლი.

ა−ი, ა−სე მიშ−ვე−ლა
ჩემ−მა მა−მი−კო−ნამ,
თან ო−რი−ვეს მოგ−ვართ−ვა
ენ−ძე−ლე−ბის კო−ნა.