დგას გზის პი−რას შა−ვი თუ−თა,
და−უ−კარ−გავს ჭკუ−ა სულ მთლად,
ყრის ქუ−ჩა−ში შავ-შავ თუ−თებს,
ცე−რის სიმს−ხოს და სათუ−თებს.
არც მე მაჭ−მევს,
არც შენ გაჭ−მევს,
არც ბაზ−რისთ−ვის
აძ−ლევს ვაჭ−რებს.
მხო−ლოდ ჩი−ტებს ს−წყა−ლობს თუ−თა,
შე−უძ−ლი−ათ, ჭა−მონ მუქ−თად.