რთველი

ა−დე, პი−რი და−ი−ბა−ნე,
გა−მო−ფხიზლ−დი, ჩე−მო თი−ნა!
რა−ხა−ნი−ა ცელქ−მა სი−ომ
ვე−ნა−ხე−ბი და−ირ−ბი−ნა.
ვა−ზებს ჩხე−ბი შე−ურ−ხი−ა
ი−სე, რომ არ შე−ა−ში−ნა;
ქარვა-მტევნებს გა−დაჰ−კოც−ნა,
რთვე−ლი−ა−ო, აგრძ−ნო−ბი−ნა.
დღეს ჩვენც მისთ−ვის ვემზა−დებით
გოდ−რე−ბით და კა−ლა−თი−თა,
რად−გან მე−ტი სიმ−წი−ფის−გან
ზედ ად−ნე−ბა ვა−ზებს თი−თა.
ა−დე, გას−წი ვე−ნა−ხის−კენ,
დე−დის გუ−ლის ბა−რა−ქა−ლა,
იქ მი−გე−ლის ბუ−დე−შუ−რი,
მარც−ვა−ლა და ხა−რისთ−ვა−ლა.
შე−ნე−ბუ−რად და−ფა−ცურ−დი,
დატ−რი−ალ−დი, და−ირ−ბი−ნე,
ვა−ზებს რთვე−ლი მი−უ−ლო−ცე,
ა−კო−ცე და ა−კოც−ნი−ნე.