უქნარა ანდრო

ღა−მით გვი−ან ი−ძი−ნებს,
არ უ−ჯე−რებს დე−დას,
ანდ−როს−თა−ნა ბი−ჭუ−ნას,
მო−უხ−დე−ბა წკეპ−ლა.

დი−ლით, რო−ცა იღვ−ძებს,
ი−წყებს წინ−დის ძებ−ნას,
ფეხ−საც−მე−ლიც არ−სად არ ჩანს,
სულ ე−ძა−ხის დე−დას.

წინ−და და ფეხ−საც−მე−ლი,
ძლივს მო−ძებ−ნა ო−თახ−ში,
მე−რე თავ−პი−რისმტვ−რე−ვით,
მირ−ბის თა−ვის სკო−ლა−ში.

სა−უზ−მეც არ მი−ირთ−ვა,
გა−რეთ ი−სე გა−ვარ−და,
ვიდ−რე კლას−ში მი−ვი−და,
ბევ−რი ნივ−თი და−კარ−გა.