წელიწადის ოთხი დრო

წე−ლი−წა−დის ო−თხი დრო
რო−გორც ო−თხი დო−ბი−ლი,
კა−მა−თობდ−ნენ დრო−დად−რო,
ვინ უფ−რო−ა ცნო−ბი−ლი.
გა−ზა−ფხულ−მა და−ი−წყო
თა−ვის ქე−ბა პირ−ვე−ლად,
გა−საკ−ვი−რი არც ი−ყო
მი−სი გა−მობრ−წყი−ნე−ბა.
ვინ ა−მარ−ცხებს სი−ცი−ვეს,
ვინ აღ−ვი−ძებს ბუ−ნე−ბას,
ად−რე ამდ−გარ დი−ლის მზეს
ვინ უ−მაღ−ლებს გუ−ნე−ბას.
ვინ გვიბ−რუ−ნებს ჩი−ტუ−ნებს
კვლავ თა−ვი−ანთ ბუ−დე−ში,
ი−მე−დის სხივს ვინ უ−ჩენს
დიდ-პა−ტა−რას გუ−ლებ−ში.
ა−ხარ−ხარ−და ზა−ფხუ−ლი,
ა−ღარ უს−მენს და−ი−კოს,
ტრა−ბა−ხა გაზა−ფხუ−ლის
გა−ჯავ−რე−ბაც და−ი−წყო.
მე ხომ თითქ−მის არც მძი−ნავს,
სი−ცო−ცხლით ვარ დამტკ−ბა−რი,
ყვა−ვი−ლე−ბით მო−მირ−თავს
მინ−დო−რი თუ მთა-ბარი.
სწავ−ლა, შრო−მა დამ−თავრ−და,
ყველ−გან ჟრი−ა−მუ−ლი−ა,
დი−დი−ა თუ პა−ტა−რა
გა−რეთ ყოფ−ნა ს−წყუ−რი−ა.
გრილ−დე−ბი−ან ბავშ−ვე−ბი,
წუ−წა−ო−ბენ დღე და ღამ,
ვე−ღარ თვლი−ან ნა−ყი−ნი
ვინ რამ−დე−ნი შე−ჭა−მა.
შე−მოდ−გო−მის დუ−მილ−ში
დაღ−ვი−ნე−ბა იგრძ−ნო−ბა,
დინ−ჯი, ოქ−რო−ცურ−ვი−ლი,
სიმშ−ვი−დის დებს პი−რო−ბას.
მაგ−რამ თურ−მე ყვე−ლას აქვს
სხვე−ბის ჯობ−ნის სურ−ვი−ლი,
რა−მაც მა−საც შეჰ−მა−ტა
გა−მარჯ−ვე−ბის წყურ−ვი−ლი.
მე მოვ−ხა−ტე ტყე, მთე−ბი,
ა−თას−ნა−ირ ფე−რე−ბით,
გა−დავ−ხუნძ−ლე ხე−ე−ბი
ზღმარტ−ლით, წაბ−ლით, ლეღ−ვე−ბით.
მუ−შა−ო−ბა გა−ჩაღ−და,
რთველ−ში ისმის-ბარაქა!
ე−ზო−ებ−ში და−ლაგ−და
ხი−ლით სავ−სე კა−ლა−თა.
ბე−ბო−ებ−მა ამ−ზა−დეს,
ჩურ−ჩხე−ლე−ბი, ტყლა−პე−ბი,
ფე−ლა−მუ−შით და−ატკ−ბეს
მსუ−ნა−გი პა−ტა−რე−ბი.
ხმას არ ი−ღებს ზამ−თა−რი
ჭა−ღარა თმას ის−წო−რებს,
ბევ−რი ი−ყო ნათქ−ვა−მი
და ყვე−ლა თავს ი−წო−ნებს.
უფ−რო−სი ვარ თქვენს შო−რის
ა−სე ამ−ბობს ზამ−თა−რი,
მხო−ლოდ ა−მას გე−ტყო−დი,
და−ვას−რუ−ლოთ კა−მა−თი.
მე გავ−ძარც−ვე ხე−ე−ბი,
და−ვა−ძი−ნე ბუ−ნე−ბა,
შე−ვაჩ−ვი−ე ბავშ−ვე−ბი
ფანჯ−რე−ბი−დან ყუ−რე−ბას.
სიცივეა,გა−რეთ თოვს,
გა−და−თეთრ−და მთა-ბარი,
ა−მი−ტო−მაც არ მოგ−წონთ
თმაჭა−ღარა ზამ−თა−რი?
გუნ−და−ო−ბის ჟრი−ა−მულს,
გა−რეთ ცი−გის გა−ტა−ნას,
ა−ხა−ლი წლის სი−ხა−რულს
ვჩუქ−ნი დიდს და პა−ტა−რას.
ჰო−და, დრო−ა შე−ვიგ−ნოთ,
რომ კა−მა−თი შევ−წყვი−ტოთ,
თა−ვის დრო−ზე შე−ვირ−გოთ
წე−ლი−წა−დის ყვე−ლა დრო.