ქართული დედა-ენაა

მე სა−ქართ−ვე−ლოს შვი−ლი ვარ
აქ მო−მავ−ლი−ნა გამ−ჩენ−მა.
ზე−ცის−გან და−ლოც−ვი−ლი ვარ,
რომ და−ვი−ბა−დე ქართ−ვე−ლად.
ე−ნაც ქარ−თუ−ლად ა−ვიდ−გი,
ლოც−ვაც ქარ−თუ−ლად და−ვი−წყე,
ჩვენს განძს ვე−რასდ−როს და−ვითვ−ლით,
ეს ა−რის ცოდ−ნის კა−რიბ−ჭე.
ქარ−თუ−ლი დედა-ე−ნა−ა,
უ−ნი−კა−ლუ−რი ან−ბა−ნით,
ოც−და−ცა−მე−ტი რწმე−ნა−ა,
ასო-ბგერებით ნა−ქარ−გი.
ვინ თქვა, რომ მცი−რე ე−რი ვართ,
გმი−რო−ბა რა−მო−დე−ნა−ა,
რამ−დენ−ჯერ გა−დარ−ჩე−ნი−ლა,
ეს რუს−თა−ვე−ლის ე−ნა−ა.
ა−ჭა−რე−ლი თუ კა−ხე−ლი,
ი−მე−რე−ლი თუ რაჭ−ვე−ლი,
მეგ−რე−ლი−ა თუ ქართ−ლე−ლი,
ვა−მა−ყობთ, რომ ვართ ქართ−ვე−ლი.